Jeden na drugiego

Tak było, tak było…

Wtedy jeden musiałby stanąć na ramionach drugiego, aby się ze mną prawie zrównali. Dziś ja sama musiałabym wspiąć się na palce, by dorównać jednemu z nich.

A jak będzie, jak będzie?

Ja nie będę już ich goniła, oni nie będą przede mną uciekali. Nie dlatego, że już ogrodu tego nie ma, oni się już razem nie bawią, a ja… Trafię na takie czy inne zdjęcie i uśmiechnę się. Nie, nie, nie… Nie powiedziałam, że przez łzy. Bo te zdążyłam w porę połknąć.

Bilansu nie tworzę. Strat i zysków nie szacuję. Planów nie kreślę. Optymalizuję. Tu poskąpię, tam oko przymrużę, czegoś niby nie zauważę, a ostatnio — to i owo — prześnię.

Staram się pamiętać, by nie łamać zasady: wszystko w miarę posiadanych środków.

(Hm… zaraz… ale gdzie ja mam tę kurtkę?)